با نزدیک شدن به سال 2010، Goal.com یازده بازیکن منتخب دهه اخیر انگلستان را معرفی می کند.

INTL: Wayne Rooney, England - Slovakia (PA)

سایت گل-دهه آغازین هزاره سوم برای تیم ملی انگلیس- همچون دهه های 70، 80 و 90- دهه پرافتخاری نبود و همان داستان همیشگی برای آنها رقم خورد. تیمی مدعی که هیچ وقت توانایی بردن جامی را ندارد. هرچند رقابت های مقدماتی جام جهانی 2010 نشانه های امیدوار کننده برای سه شیرها به همراه داشت. تیم ملی انگلیس در دهه اخیر 112 بازی انجام داد که در این رقابت ها 64 پیروزی و 22 شکست برای آنها رقم خورد؛ ازپیروزی هایی به یاد ماندنی و خیره کننده مانند پیروزی 5-1 مقابل آلمان در مونیخ (2001) و 4-0 مقابل کرواسی در زاگرب (2008) تا شکست تحقیر آمیز 4-0 مقابل دانمارک در کپنهاگ (2005). البته تلخی شکست های 1-0 مقابل آلمان (2000) و 3-2 مقابل کرواسی (2007)، که در ویمبلی رغم خوردند،  نیز به این زودی ها از یاد رفتنی نیست. از این 112 بازی، 62 مسابقه، مسابقاتی رسمی بوده که تنها 17 بازی آن در مرحله نهایی جام جهانی یا مسابقات یورو انجام شده است که نشان دهنده بازماندن انگلیسی از رسیدن به یورو 2008 و حذف زودهنگام از یورو 2000 است. در هر دو جام جهانی اخیر- 2002 و 2006- انگلستان به مرحله یک چهارم نهایی و رسید و حذف شد. این شکست ها که یکی از آنها در ضربات پنالتی رغم خورد، قله هایی بودند که انگلیسی ها در دهه اخیر فتح کردند. در این ده سال، شش مربی هدایت تیم ملی انگلستان را به عهده گرفتند و 97 بازیکن نیز برای سه شیرها به میدان رفتند. اگرچه بازیکنانی مانند مایکل ریکتس و سث جانسون کمتر در یادها مانده اند اما بازیکنانی نیز بودند که قلب تپنده تیم ملی انگلستان در ابتدای هزاره سوم نام گرفتند؛ بازیکنانی که بعضی از آنها در تیم فابیو کاپلو حضور دارند. این ایتالیایی پرافتخار 15 بازی است که هدایت تیم ملی انگلستان را به عهده دارد و 12 پیروزی کسب کرده است و در این مدت روح نظم و انظباط  و حرفه ای گری تازه ای به تیم منتقل کرده است. 


با نزدیک شدن به سال 2010، Goal.com یازده بازیکن منتخب دهه اخیر انگلستان را معرفی می کند.

 

INTL: Wayne Rooney, England - Slovakia (PA)

سایت گل-دهه آغازین هزاره سوم برای تیم ملی انگلیس- همچون دهه های 70، 80 و 90- دهه پرافتخاری نبود و همان داستان همیشگی برای آنها رقم خورد. تیمی مدعی که هیچ وقت توانایی بردن جامی را ندارد. هرچند رقابت های مقدماتی جام جهانی 2010 نشانه های امیدوار کننده برای سه شیرها به همراه داشت. تیم ملی انگلیس در دهه اخیر 112 بازی انجام داد که در این رقابت ها 64 پیروزی و 22 شکست برای آنها رقم خورد؛ ازپیروزی هایی به یاد ماندنی و خیره کننده مانند پیروزی 5-1 مقابل آلمان در مونیخ (2001) و 4-0 مقابل کرواسی در زاگرب (2008) تا شکست تحقیر آمیز 4-0 مقابل دانمارک در کپنهاگ (2005). البته تلخی شکست های 1-0 مقابل آلمان (2000) و 3-2 مقابل کرواسی (2007)، که در ویمبلی رغم خوردند،  نیز به این زودی ها از یاد رفتنی نیست. از این 112 بازی، 62 مسابقه، مسابقاتی رسمی بوده که تنها 17 بازی آن در مرحله نهایی جام جهانی یا مسابقات یورو انجام شده است که نشان دهنده بازماندن انگلیسی از رسیدن به یورو 2008 و حذف زودهنگام از یورو 2000 است. در هر دو جام جهانی اخیر- 2002 و 2006- انگلستان به مرحله یک چهارم نهایی و رسید و حذف شد. این شکست ها که یکی از آنها در ضربات پنالتی رغم خورد، قله هایی بودند که انگلیسی ها در دهه اخیر فتح کردند. در این ده سال، شش مربی هدایت تیم ملی انگلستان را به عهده گرفتند و 97 بازیکن نیز برای سه شیرها به میدان رفتند. اگرچه بازیکنانی مانند مایکل ریکتس و سث جانسون کمتر در یادها مانده اند اما بازیکنانی نیز بودند که قلب تپنده تیم ملی انگلستان در ابتدای هزاره سوم نام گرفتند؛ بازیکنانی که بعضی از آنها در تیم فابیو کاپلو حضور دارند. این ایتالیایی پرافتخار 15 بازی است که هدایت تیم ملی انگلستان را به عهده دارد و 12 پیروزی کسب کرده است و در این مدت روح نظم و انظباط  و حرفه ای گری تازه ای به تیم منتقل کرده است. 

 آرایش: 4-4-2 

 دیوید سیمن (2002-1989) 

  روزهایی که انگلیس یک دروازه بان ثابت و در کلاس جهانی در ترکیبش داشت، مدت هاست که سپری شده است. اگرچه سیمن آخرین بازی ملی اش را دراکتبر سال 2002 انجام داد، انگلیس ها هنوز جانشین مناسبی برای او پیدا نکرده اند. اگرچه سیمن نیز اشتباهات عجیب و غریبی انجام می داد- مانند گلی که در جام جهانی 2002 در شیزوکا از رونالدینیو خورد- اما اشتباهات بسیار کمتری داشت و در مقایسه با جانشینانش، دروازه بان بسیار مطمئن تری بود. 

 گری نویل (2007-1995) 

  چند دهه بعد از برادران چارلتون، او و برادرش، فیل برای تیم ملی انگلستان به میدان رفتند که البته در مقایسه با چارلتون ها از محبوبیت بسیار کمتری در بین طرفداران سه شیرها برخوردار بودند. گری نویل معمولا یکی از گزینه های ثابت همه مربیان تیم ملی انگلیس در یک دهه اخیر بود. او علی رغم مصدومیت هایی که گریبان گیرش شد، حدود 10 سال گزینه اول سمت راست خط دفاعی تیم ملی انگلیس بود. او حتی برای مسابقات مقدماتی جام جهانی2010  توسط کاپلو به تیم فراخوانده شد هرچند در هر دو بازی روی نیمکت نشست.

  ریو فردیناند (.....-1998) 

 ریو فردیناند خیلی زود خود را به عنوان یک مدافع خوش استیل، کم اشتباه، کارکشته و مسلط روی توپ به فوتبال انگلیس معرفی کرد. به دلیل فراموش کردن زمان تست دوپینگ، هشت ماه محروم شد اما این مسئله تاثیری روی کیفیت بازی او نداشت و پس از بازگشت، بلوغ بالای خود را به خوبی به نمایش گذاشت.

  جان تری (....-2003)  

استیو مک لارن او را به عنوان کاپیتان تیم ملی انگلیس معرفی کرد و حتی پس از ورود کاپلو و زمان زیادی که برای معرفی کاپیتان تیم صرف کرد، باز هم بازو بند به او رسید. بسیاری او را جانشین شایسته تونی آدامز می دانند، یک رهبر ذاتی که بازی اش براساس جنگندگی و هدایت تیم پایه گذاری شده است. تری تنها انگلیسی حاضر در ترکیب تیم منتخب جام جهانی 2006 بود. سول کمپبل رقیب اصلی او برای قرار گرفتن در این پست بود اما تری به دلیل کاپیتانی و رکورد گلزنی بهتر، در بین یازده بازیکن اصلی قرار گرفت. 

 اشلی کول (...-2001) 

 به دلایلی که بیشتر شخصی است، اشلی کول چندان بازیکن محبوبی نیست. او در پیروزی 5-1 تیمش مقابل قزاقستان در اکتبر گذشته، به دلیل اشتباه فاحشی که روی گل حریف انجام داد، توسط هواداران به شدن هو شد. اما با این وجود، او بدون رقیب و با فاصله زیاد، بهترین مدافع چپ انگلستان در یک دهه گذشته است. قابلیت های دفاعی او، بدون اینکه از نیروی تهاجمی او کاسته شود، بسیار پیشرفت کرده است و 73 بازی ملی او، بیانگر تداوم وثبات بالای اوست. 

 دیوید بکام (...-1997) 

  او در 112 بازی ای که برای انگلستان به میدان رفت، از یک استعداد با ارزش به یک ستاره زودرنج، ستاره ملی و یک بازیکن باتجربه تبدیل شد. در طی این مسیر او کاپیتان تیم ملی انگلیس شد، در آستانه جام جهانی 2002، خبر مصدومیتش انگلیسی ها را شوکه کرد، مک لارن بازوبند کاپیتانی را از او گرفت و توسط کاپلو یکبار دیگر به ترکیب سه شیرها بازگشت. او در همه این سال ها بهترین پاسور انگلسی ها بود. درخشان ترین لحظه ای که از او در یادها مانده، ضربه آزاد تماشایی اش در مقابل یونان در وقت های اضافه بود که انگلیسی ها را به جام جهانی 2002 رساند. علی رغم همه تغییرات، او همچنان ستاره متفاوت سه شیرهاست.

  فرانک لمپارد (....-2000)

  انتخاب لمپارد مناقشه برانگیز خواهد بود، نه تنها به این دلیل که حضور او پل اسکولز را از تیم منتخب دور می کند بلکه به این دلیل که نمایش های او برای تیم ملی به اندازه تیم باشگاهی اش درخشان نبوده و سبب خشم هوادارن شده است. اما اگر به کارنامه او نگاه کنیم، شاید این نظرات تا اندازه ناعادلانه به نظر برسد. او در 71 بازی ملی 17 گل به ثمررسانده و پاس های گل بی شماری نیز به همبازیانش داده است. تحت تفکرات تاکتیکی کاپلو، لمپارد نیز پیشرفت کرده است  

استیون جرارد (....-2000) 

 از بسیاری جهات، دوران حضور جرارد در تیم ملی به اندازه لمپارد ناامید کننده بوده است (74 بازی و 14 گل) و یکی از سوالات داغ  یک دهه اخیر این بوده که آیا این دو می توانند در کنار یکدیگر بازی کنند و چگونه می توان از این دو در کنار هم بازی گرفت؟ به نظر می رسد کاپلو بیش از مربیان قبلی به پاسخ این سوال نزدیک شده است. 

 جو کول (....-2001)

  او یکی از مستعدترین بازیکنان انگلیسی دهه گذشته است اما حضورش در تیم ملی، گاه به سبب مصدومیت و گاه به دلایل تاکتیکی، همیشگی و باثبات نبوده است. اما ویژگی هایی مانند شور واشتیاق، سرعت، زیرکی و استفاده از موقعیت های کوچک برای ضربه زدن به حریف او را به بازیکنی ارزشمند برای تیم ملی انگلیس تبدیل کرده است. او موجب توازن سمت چپ تیم شده است؛ منطقه ای که برای مدت ها پاشنه آشیل انگلیسی ها بوده است.  

مایکل اوون (....-1998)

  آخرین نمایش او در ترکیب سه شیرها به عنوان یار جانشین در شکست 1-0 مقابل فرانسه در مارس سال 2008 بود. اما ممکن است تغییر باشگاه و پیوستن به منچستر یونایتد، دوران جدیدی برای او رقم بزند و او بار دیگر به تیم ملی انگلیس دعوت شود. اما حتی اگر این اتفاق نیفتد و او نتواند به 89 بازی ملی و 40 گل زده اش، چیزی اضافه کند، به دلیل ثبات و فرصت طلبی اش شایسته حضور در ترکیب تیم منتخب است. شاید بهترین نمونه، هت تریک به یاد ماندنی اش در مقابل آلمان در مونیخ باشد. 

 وین رونی (.....-2003) 

  یک استعداد نامتعارف که هر مدافعی را با قدرت و تکنیک اش مرعوب می کند. او اسلحه مخوف انگلیسی هاست. رونی در یورو 2004 انگلیس را یک تنه به جلو برد اما مصدومیت او حذف تیمش را به همراه داشت. او در 7 بازی اخیرش تحت هدایت کاپلو 10 گل به ثمر رسانده و نشان داد به شرایطی بازگشته که حتی سرسخت ترین منتقدانش نیز باید سکوت کنند.